Rökkvi, ons gouden paard, onze zwarte parel.
Rökkvi kwam bij ons samen met onze merrie Elin. Lees hier meer over Elins verhaal. Ze kwamen bij ons wonen in 2019. Ik leerde hen kennen toen de toenmalige eigenaar van hen een bijrijder zocht voor Rökkvi. Ik deed dat graag en zo kwam ik in contact met dit paard uit duizenden. Zijn toenmalige eigenaresse vertelde dat hij een bijzonder paard was, die regelmatig last had van spanningen en angsten, maar zeker geen standaard paard. Hij was een beetje het type ‘stille wateren, diepe gronden’. Een pure, eerlijke schoonheid.
En dat was hem aan te zien. Wanneer je naar Rökkvi kijkt zie je een paard waar ontzettend veel in om gaan, met een rijk gevoelsleven, bijzonder intelligent, bijzonder gevoelig maar o zo krachtig in zijn zijn. Zijn eigenaresse vertelde me over zijn verleden, en dat was geen fraaie geschiedenis.
Hij is in Nederland geboren en op den duur naar een trainingsstal in Polen gegaan om daar beleerd te worden. De mensen in Polen zagen niet het paard die hij is, maar zij verwarden zijn uitstraling met misplaatste dominantie en ze zagen hem als een machtswellusteling die gebroken diende te worden. Nu is de dominantie-theorie gelukkig inmiddels helemaal achterhaald, maar dat besef was bij hen nog niet doorgedrongen, waardoor zij Rökkvi veel leed hebben aangedaan.
Zij meenden dat zijn ‘spirit’ gebroken moest worden om een veilig paard te creëren. Om die reden hebben zij hem getraind met ‘flooding’. Dit is een methode waarin een paard overspoeld worden door een angstaanjagende prikkel op volle intentie, met het idee dat het paard zich op een gegeven moment er aan overgeeft en dan geen angst meer kent voor deze prikkel.
Om een voorbeeld te noemen; Rökkvi is bang voor verkeer. Ze hebben hem toen vastgebonden aan een tractor, op zo’n manier dat hij niet los kon komen, en hebben toen de tractor aangezet en aan laten staan. Zo stond hij dus vast aan de tractor, doodsangsten uit te staan.
In de praktijk kan dit twee kanten op gaan: of het paard wordt passief en apathisch en geeft geen reactie meer omdat hij geleerd heeft dat het toch geen zin heeft (maar heeft de angst nog wel degelijk), of het paard wordt hypersensitief. Dat laatste gebeurde bij Rökkvi. Gevoelig als hij is, werd hij nog gevoeliger en zelfs onhandelbaar omdat hij één brok spanning was geworden.
In Polen gaven ze het op en stuurden hem terug naar Nederland. Zijn toenmalige eigenaar kon niets meer met hem en gaf hem aan de vrouw bij wie ik hem leerde kennen. Deze vrouw is ook een paardentrainer en doorzag Rökkvi en wat hij nodig had. Hij kalmeerde grotendeels. Maar hij heeft altijd een basisspanning gehouden.
Daarom koos ze ervoor hem en Elin bij ons te brengen. Omdat ze wist dat hij zou gedijen op een plek waar rust heerst, waar liefde voor het paard centraal staat en waar hij gezien wordt voor wie hij is. En zo geschiedde.
Omdat Rökkvi nog zoveel spanning ervaarde wanneer hij iets moest in bijzijn van mensen ben ik rustig aan begonnen met zijn training waarin we ons focusten op keuzevrijheid. We hebben veel gebruik gemaakt van startbuttons en dit hielp hem enorm. Voor het eerst had hij controle in contact met mensen en dit gaf hem ontspanning en vertrouwen.
Het echte plezier rondom trainen en samenzijn ontbrak echter nog. Tot ik eens bij toeval een yogabal bij de training had. Hiermee train ik de andere paarden wel eens voor een spelletje ‘noseball’. Ik had niet verwacht dat het iets voor hem zou zijn, maar het bleek integendeel juist een gouden greep te zijn. Het spel-element was hetgeen waar hij op aan ging. Voor het eerst zag ik zijn oogjes glanzen en een blijheid in hem ontstaan. Wat ontzettend gaaf om te zien en deelgenoot van te zijn.
Het spelen van noseball heeft ook zijn andere training enorm geholpen; het gaf lucht en licht en maakt voor hem alles minder verplichtend. Ik maakte een poos geleden een video waarin we een soort doeltje hadden gemaakt. Niet serieus bedoeld, maar het is wel een grappige video geworden die ik graag wil delen.